Lobke van den Bergh
De laatste jaren is mijn relatie met God steeds persoonlijker geworden, maar ik heb het altijd lastig gevonden om mij over te geven aan God en echt op Hem te vertrouwen.
Ik vergelijk het weleens met een boot die wacht om te vertrekken, terwijl ik rustig op de kant blijf wachten tot de boot echt vertrekt. Ik dacht altijd: als de boot vertrekt, spring ik er echt wel op. Maar ik durfde de sprong nooit te wagen en wist ook nooit zo goed hoe ik dan moest springen. Voor mij is de doop die sprong op de boot, een sprong van overgave aan God. Afgelopen maanden ging ik weer erg twijfelen aan de doop. Ik merkte bij mezelf dat ik God lang niet altijd op nummer 1 heb staan en twijfelde of mijn verlangen naar God wel groot genoeg was. Maar afgelopen weken mocht ik leren dat God een liefdevolle Vader vol genade is, met wie ik samen mag falen, vallen en weer opstaan zolang ik Zijn hand blijf vasthouden en in Hem blijf
