Tijn Hoek
2021, het jaar waar mijn verhaal begon. Het was de eerste klas middelbare de 13-jarige ik in een compleet andere wereld dan dat ik gewend was, vooral na de lockdown die ik in het jaar ervoor heb gehad. De start verliep soepel, ik voelde me erg op mijn plek op school. Ik maakte vrienden en leerde nieuwe dingen. Alles was goed tot er weer een lockdown kwam. Ik begon me leven meer online te leven omdat je bijna niks in connectie met andere mocht doen. Ik zag mijn vrienden weinig en ik werd daar best soms best boos door. Toen ik naar de 2e ging was het wennen omdat we weer naar school moesten net na corona. Ik zat toen met mijn vrienden van het jaar daarvoor in de klas wat eerst erg gezellig was, totdat ze me opeens gingen buitensluiten en zeggen dat ik raar was. Ik werd daardoor erg onzeker en verloor daardoor veel vrienden. Ik voelde me slechter en slechter, als gevolg ik gewoon niet meer naar school wilde. Zelf tijdens een gesprek met je ouders werd ik al bang wat of ze van mij vinden. Ik kreeg veel hulp om me beter te kunnen voelen. Het hielp om er over te praten, maar ik was nog steeds erg onzeker.
Ik ben als kind christelijk opgevoed en had op vroege leeftijd al veel vragen over het geloof. We gingen elke zondag naar de kerk alsof het een standaard routine was. Ik moest altijd mee, maar deed er eigenlijk helemaal niks mee. Toen werd er in de buurt een nieuwe kerk werd geopend genaamd Mozaiek. Ik kreeg daar een hele andere kijk op het geloof en het begon me weer te interesseren. Niet lang daarna begon opwekking tijdens Pinksteren. Ik ging er niet per se heen met een verwachting. Eigenlijk meer opdat ik het leuk vond. Maar dit weekend heeft een gigantisch keerpunt gemaakt in mijn leven. Ondanks dat ik nog erg onzeker was heb ik daar toch vrienden gemaakt waarmee ik dit weekend mee ging. Door hen heb ik voor de eerste keer Gods liefde kunnen ervaren. Ik werd dat weekend zo in vuur gezet dat ik zeker wist dat ik hier meer mee wilde. Ik ben meer gaan leren over het geloof doormiddel van diensten, kamp gebed en zoo veel meer. Die dingen hebben mijn fundament gelegd waarop ik nu kan gaan bouwen. En dat bouwen is gelukt want ik heb daarna nog veel mooie momenten mee kunnen maken.
1 van die momenten was afgelopen opwekking waar ik in de geest ben gevallen doordat ik me totaal overgaf aan de liefde en kracht van God, zo erg dat ik zelf geen controle had over mezelf en viel in vrede. Toen gaf God mij antwoord: “ik ben bij je”. Voor opwekking struggelde ik erg met de gedachten of God er ook voor mij is. Maar dit weekend besefte ik het. Dit was het begin van het bouwen, maar ik wist dat dit niet het enige zou zijn wat ik zou gaan meemaken. Ik heb hierna tegenslag op tegenslag meegemaakt, maar ik wist nu dat ik dat neer kon leggen bij mijn redder. Als ik terugkijk zie ik dat ik erg gegroeid ben, niet alleen in me geloof maar ook mentaal. Door te kunnen wandelen met God heb ik geleerd beter sociaal te worden om uit te stappen naar nieuwe mensen en goeie vrienden te maken die hier ook zeker aanwezig zijn. Na lange tijd leren en ontvangen van God heb ik laatst wel iets bijzonders meegemaakt. Ik was namelijk op kamp en werd daar opnieuw aangeraakt door de heilige geest maar niet op een manier dat ik eerder heb meegemaakt. In plaats van alleen het ontvangen van geest kreeg ik een profetie van 1 van de kampleidingen. Een profetie die aangaf dat God me zag staan voor een grote groep mensen vertellend van het goede nieuws van God. En nu sta ik daar mijn getuigenis vertellen aan een grote groep mensen. Dit lijkt me weer nieuw begin. Een nieuw begin samen met jezus. En zonder alle dingen die vroeger zijn gebeurd.
Dat is wat ik geloof. Amen!
