Famke Simons
Als baby ben ik door mijn ouders gedoopt. Tot aan mijn 17e levensjaar altijd betrokken geweest in de kerk. Maar toen ik het huis uit ging en ging werken in de zorg vond ik het niet nodig om naar de kerk te gaan. Ik heb God toen nooit ervaren als dichtbij, maar altijd als iets of iemand die ver weg is. Geen binding, geen relatie.
Toen we nog in Arnhem woonden heeft mijn dochter samen met haar school een kerk bezocht. Zij was hier zo enthousiast over en wilde zelf ook graag naar een kerk toe. Hierdoor heb ik haar beloofd om naar een kerk te gaan zodra we verhuisd waren. Eenmaal verhuisd naar Voorhout kwam ik Mozaiek071 tegen. Vanaf het eerste moment dat ik hier binnenkwam met mijn kinderen, voelde ik mij thuis. Iedere preek die gegeven werd leek alsof er direct tegen mij gepraat werd, de liederen die werden gezongen kon ik meezingen zonder ze ooit gezongen te hebben. Tranen en kippenvel. Het begin van een voor mij nieuwe relatie met Hem. Een die dieper gaat dan ik ooit heb ervaren.
Afgelopen jaar heb ik mijn kinderen, Emma en Mees opgedragen aan God. En nu wil ik mijzelf laten dopen. Ik wil mijn oude leven, met zoveel pijn en verdriet, in het water achter laten, begraven en samen met Jezus opstaan en mij naar Hem keren. Samen met Hem de toekomst ingaan. Ervaren waar Hij mij naar toe gaat brengen en weten dat Hij van mij houdt.
