Leo van Rijn
Ongeveer tien jaar geleden werkte ik samen met een collega die net tot geloof was gekomen. In die periode begon ik zelf juist steeds sceptischer te worden over het christelijk geloof. Toch hadden we vaak mooie gesprekken samen over God, geloof en het leven.
Toen ik van baan wisselde gaf hij mij een kaart als afscheid. Op de voorkant stond een zegen: “De Here zegent jou en Hij beschermt jou, Hij schijnt zijn licht over je leven. Hij zal genadig zijn en heel dichtbij je zijn, Hij zal zijn vrede aan je geven .” Op de achterkant had hij een persoonlijke boodschap geschreven. Ik vond dat toen al bijzonder en besloot de kaart in te lijsten. Hij kreeg een mooie plek in mijn huis.
Wat ik toen nog niet wist, was dat die kaart de komende tien jaar met me mee zou reizen. Hij verhuisde drie keer met me mee en kreeg telkens weer een nieuwe plek in huis waar ik hem dagelijks zag.
In de jaren die volgden werd ik eigenlijk steeds sceptischer over het geloof. Soms ging ik nog wel eens naar de kerk, maar ik stelde overal vragen bij en verloor langzaam de behoefte om echt te geloven. Tegelijk voelde ik ergens diep van binnen wel dat ik wílde geloven, maar het voelde alsof iets me tegenhield. In die periode leerde ik ook mijn huidige partner kennen. Zij stond stevig in haar geloof. Als zij het gesprek daarover wilde openen, sloot ik me vaak af. Ik wilde er niet over praten en hield de deur dicht.
Tot afgelopen december.
Ik zat wat doelloos op Instagram te scrollen toen ik een foto zag van een vriend. Hij was met een groep mensen naar Togo gereisd om daar, vanuit een christelijke missie, hulp te verlenen. Toen ik inzoomde op de foto viel mijn oog op iemand aan de zijkant. Ik dacht: dat lijkt mijn oude collega wel. Ik had hem 10 jaar niet gezien maar voelde dat ik hem een bericht wilde sturen.
Via mijn vriend kreeg ik zijn nummer en stuurde hem een bericht. Ik vertelde hem dat ik zijn kaart al die jaren had bewaard. We vonden het allebei bijzonder dat we elkaar na zoveel tijd zo weer tegenkwamen. Al snel voelden we dat we eens moesten afspreken.
Op 3 januari kwamen hij en zijn vrouw bij ons thuis.
Ik wist eigenlijk van tevoren al dat dit geen gesprek over koetjes en kalfjes zou worden. Normaal sloot ik de deur voor geloofsgesprekken, maar deze keer voelde ik dat ik dat niet wilde. Binnen een paar minuten zaten we (zoals verwacht) al in een diep geloofsgesprek.
Ik vertelde hoe ik me voelde: dat ik ergens wel wilde geloven, maar dat het voelde alsof iets me tegenhield. Alsof er een soort strijd in mij was. Ik zei zelfs: als ik maar eens een bevestiging of een teken zou krijgen, dan zou ik er vol voor gaan.
Nog voordat ik het zelf kon vragen, vroegen zij of ze voor ons mochten bidden.
Daar stonden we dan in onze woonkamer. Het was een bijzonder en intens moment dat veel indruk op ons maakte. We namen eind van de middag afscheid en zaten elkaar op de bank aan te kijken en voelden aan alles dat we iets heel bijzonders hadden meegemaakt.
De volgende dag voelden mijn partner en ik sterk dat we naar de kerk wilden gaan. Dus op naar Mozaiek in Voorschoten waar we zo nu en dan wel eens kwamen. Tijdens de dienst gebeurde er iets met mij. De teksten van de liederen kwamen binnen alsof ze persoonlijk voor mij bedoeld waren. Toen het lied “Jezus Overwinnaar” werd gezongen voelde ik de tranen in mijn ogen branden. Het raakte me diep.
Na de dienst liepen we naar de auto. Ik pakte mijn telefoon en zag iets vreemds: een Bijbeltekst van de dag stond op mijn scherm. Dat was opvallend, want ik gebruikte die app eigenlijk al jaren niet meer.
Toen ik de tekst opende las ik Psalm 27 vers 4: “Eén ding heb ik de Heer gevraagd, dit verlang ik: dat ik mijn hele leven in het huis van de Heer mag wonen, om de goedheid van de Heer te aanschouwen en Hem te zoeken in zijn tempel.”
Op dat moment wist ik het. Dit was het antwoord op mijn vraag.
Ik brak volledig. Niet van verdriet, maar van diepe ontroering. Het voelde alsof God rechtstreeks tot mij sprak. In dat moment liet ik mijn weerstand los en gaf ik mij over. Ik nam Jezus aan als mijn Redder.
Sindsdien is er veel veranderd in mijn leven. Mijn verlangen om God te leren kennen is groot. Ik lees dagelijks in de Bijbel, bid veel en ervaar steeds opnieuw dat God mij bevestigt en leidt. Ik voel me anders, al mijn weerstanden zijn weg en ik weet zelfs niet meer hoe ze voelden. Ik heb compleet nieuwe dagritmes ontwikkeld en voel dat God me een nieuw hart gegeven heeft.
Ook mijn partner merkt het verschil. Ze zegt vaak: “Ik heb een compleet andere man op de bank zitten.” En misschien is dat ook wel zo.
Waar ik vroeger gesprekken over geloof uit de weg ging, praat ik er nu graag over. Ik stel vragen, ontdek nieuwe dingen en ervaar steeds meer hoe goed God is.
Daarom laat ik mij nu dopen. In de doop laat ik mijn oude leven achter en sta ik op in een nieuw leven met Jezus.
Ik ben dankbaar dat God mij nooit heeft losgelaten, zelfs niet in de jaren dat ik zelf afstand hield.
Jezus leeft. En ik ben dankbaar dat ik Hem mag volgen.
