Femke Postema
Al sinds ik me kan herinneren heb ik altijd een rotsvast geloof in God gehad. Van jongs af aan kwam ik met mijn ouders in een evangelische gemeente, maar om meerdere redenen begon dat bij mij steeds meer van binnen te wringen. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik zo enorm worstelde met de gedachte om uit de gemeente te stappen, maar tegelijkertijd de angst voor ‘maar wat dan?’. Ik kwam er niet uit. Toen ik 15 jaar was, was ik op een jeugdkamp vanuit een aantal evangelische gemeenten. Die worsteling beheerste nog steeds mijn gedachten. Wat er toen gebeurde zal ik nooit meer vergeten: Ik liep de tuin in. Het was prachtig zomerweer. Op het moment dat ik naar buiten liep was er één boom, precies daar waar ik liep, waar de wind doorheen begon te ruisen. Er door dat ruisen heen hoorde ik zo duidelijk Gods stem die zei: ‘Het komt goed’. Simpelweg dat ene zinnetje. Maar de rust die me daarna overviel was overweldigend. Ik ben inderdaad daarna uit de gemeente gestapt en tot voor kort niet meer naar een gemeente geweest. Maar het was goed en het kwam goed! Ik durf te zeggen dat God me nooit losgelaten heeft en zo ontzettend trouw is geweest! In de jaren die daarop volgden is er zo ontzettend veel gebeurd, maar door alles heen is Gods trouw zo overduidelijk aanwezig geweest. Keer op keer werd duidelijk dat Hij voor míj koos.
Het allerzwaarste moment in mijn leven was toen ik 21 jaar was. Ik liep al 7 jaar met onverklaarbare knieklachten rond. De pijn was zo heftig dat het mentaal ook zwaar op mij drukte. Allerlei onderzoeken gehad, maar er werd nooit echt iets gevonden. Er werd zelfs gezegd dat het tussen mijn oren zat. Totdat we op skivakantie gingen en ik op de laatste dag van de vakantie bij het sleeën mijn voorste kruisband scheurde en er een bult zichtbaar werd. Na onderzoeken bleek dit een zeer kwaadaardige tumor te zijn, die al die jaren achter mijn voorste kruisband heeft gezeten en daardoor niet zichtbaar was. Het bleek dat de tumor ingekapseld was. Iets wat eigenlijk nooit gebeurt en zeker niet met deze soort tumoren. Synoviaal sarcomen zijn namelijk zeer agressief, reageren eigenlijk niet op behandeling en hebben een groot risico op uitzaaiingen. Wat een wonder, het kan niet dat je met deze tumor 7 jaar lang rond loopt! En daar bleef het niet bij. Voordat men wist dat het een tumor was, is deze op een verkeerde wijze verwijderd wat het risico op uitzaaiingen nog groter maakte, maar dat is niet gebeurd. De overlevingskansen bij deze tumorsoort zijn klein, laat staan met behoud van het been of in het meest positieve geval alleen met verwijderen van de totale knie. Dat alles is gelukkig nooit nodig geweest. Ik ben de derde persoon ter wereld die zijn knie heeft kunnen behouden met deze tumor. Maar het meest bijzondere in dit alles vind ik wel dat er in deze hele periode nooit wanhoop is geweest. Verdriet wel, intens verdriet, maar dat maakte al snel plaats voor hoop. Ik kan dit niet uitleggen. We zaten vaak zelfs grapjes te maken in het ziekenhuis en artsen stelden ons meerdere keren de vraag of we wel realiseerden hoe ernstig het was. En ja, dat realiseerden we, maar ook dat God niet van mijn zijde week. We werden zo duidelijk gedragen. Dit alles speelde zich af rond goede vrijdag en Pasen. De betekenis hiervan ging voor mij dat jaar ineens meer leven dan ooit. Door Jezus zijn dood mag ik leven!
Ook na deze periode heeft God zo vaak zijn trouw aan ons bewezen. Soms in het groot en soms in het klein. Een aantal jaar geleden kwam er bij mij ineens de behoefte om weer de liederen van vroeger uit de gemeente te gaan spelen. Ik speel veel piano, maar er kwam een verlangen om juist deze liederen weer te spelen. Ik zeg weleens dat muziek de taal van mijn hart is, maar in de afgelopen jaren kwam er iedere keer weer een lied van vroeger naar boven. Nooit random, maar altijd precies het lied wat nodig was. En één van de meest treffende was “Stel je vertrouwen op de Heer mijn God”. Weer die bevestiging: ‘Het komt goed, stel je vertrouwen maar op mij’. En dat deed ik. Vanaf dat moment besloot ik om echt alles bij hem neer te leggen. En op een dag werd ik zo overladen door het overweldigende gevoel gedragen te zijn en zo’n enorme liefde dat ik alleen nog maar kon huilen. Wat er die dag gebeurd is weet ik niet precies, ik stond immers gewoon te strijken. Het voelde alsof God wéér voor mij koos, maar met zo’n overweldigende diepte als ik niet eerder kende. Er is die dag een vuur in mij gaan branden wat ik niet meer kan doven. Een vuur wat ik ook nooit meer wíl doven. Door Jezus zijn dood aan het kruis bewees Hij zijn ultieme trouw en liefde voor ons en dit jaar met Pasen mag ik mijn trouw aan Hem bewijzen. Heer, U behoor ik toe! Hier ben ik!
