Tineke Imthorn
Mijn naam is Tineke Imthorn. Ik ben 40 jaar en moeder van drie prachtige kinderen van 22, 17 en 15 jaar. Samen met mijn partner Leo heb ik de keuze gemaakt om mij te laten dopen op eerste paasdag. Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat het niet makkelijk is om het begin van mijn reis te bepalen, maar ik wil graag een stukje van mijn verhaal met jullie delen.
Ik ben opgegroeid in een warm gezin met een protestantse opvoeding. Als baby ben ik gedoopt en ging ik op zondag naar de kerk, zondagsschool en catechisatie. Op jonge leeftijd werd ik moeder, trouwde ik en kreeg drie kinderen met mijn toenmalige partner. Helaas was dit geen makkelijk huwelijk. In die periode heb ik veel stormen moeten doorstaan.
Na een lange tijd van fysieke, maar vooral mentale mishandeling, heb ik uiteindelijk de kracht gevonden om letterlijk te vluchten. De littekens draag ik nog steeds met me mee. Oude wonden worden soms opnieuw geraakt en de krassen op mijn ziel zijn er nog. Toch voel ik ook dat ik juist in die moeilijke momenten gedragen ben. Dat ik moed en kracht heb ontvangen op momenten dat het te zwaar voelde om alleen te dragen.
Als ik terugkijk, zie ik een rode draad van bijzondere momenten, misschien voor sommigen toevallig, maar voor mij duidelijk geleid. Een liefdevolle partner die acht jaar geleden op mijn pad kwam en mij weer liet geloven in liefde. Een dochter die, ondanks alles, een krachtig geloof ontwikkelde en een lichtpunt in ons leven werd. Gebeden die worden verhoord. Kleine en grote signalen: een auto met de tekst ‘Jesus loves you’ op precies het moment dat je het nodig hebt, bemoedigende woorden, een gebed van een onbekende dat precies raakt, of een moment in een kerk waar Jezus letterlijk in het licht wordt gezet. Zelfs een lied dat op het juiste moment voorbij komt. Het zijn voor mij geen toevalligheden.
Er is ook een periode geweest waarin mijn geloof op een laag pitje stond. Ik was teleurgesteld en boos over het onrecht dat ik had ervaren. Toch heb ik God nooit helemaal losgelaten. En als ik nu terugkijk, zie ik dat Hij mij ook in die tijd nooit heeft losgelaten. Zelfs toen ik Hem niet voelde, was Hij er wel. Het lichtje bleef altijd branden.
Langzaam groeide mijn verlangen weer naar Gods aanwezigheid in mijn leven. Ik begon te zien hoe Hij stukje bij beetje de brokstukken opruimde. Steeds duidelijker werd voor mij dat ik Zijn voetsporen mocht volgen in vertrouwen. Dat ik de leugens mocht loslaten en mocht geloven dat Hij het beste met mij voor heeft. Dat ik een dochter ben van de Allerhoogste.
Vandaag kan ik zeggen dat mijn geloof leeft. Ik ervaar Gods nabijheid meer dan ooit. En tegelijkertijd weet ik dat Hij er ook was in de momenten dat ik Hem niet kon voelen.
Als kers op de taart heeft mijn partner Leo een prachtige doorbraak in zijn geloof mogen ervaren. Ook hij heeft Jezus in zijn hart gesloten. Samen willen wij onderdeel zijn van Gods plan. Wij hopen dat wij, tot eer van Hem, een instrument mogen zijn in deze gebroken wereld.
