Joab Schilt
Op mijn 14e had ik een ankerpunt in mijn leven,
een punt in mijn leven dat ik voor mezelf vastzette als zekerheid.
Ik mocht hierna aan alles twijfelen behalve hier aan: God bestaat en Hij zorgt voor mij!
Het geloof was geen vaag iets meer, het was echt. Het geloof nu is de zekerheid der dingen die men hoopt.
Hebreeën 11 :1
Als kind opgevoed door twee geweldige ouders die liefhebben, twee ouders die God liefhebben boven alles.
Ze namen me mee naar de kerk in Bodegraven waar ik vandaan kom en ik luisterde netjes naar de preek.
Het was zo en het was prima, tot op het ankerpunt en het echt ging leven.
Namelijk op 14 jarige leeftijd heb ik een open hart operatie ondergaan. Deze ging goed, zeer goed!
Achteraf kan ik begrijpen hoe sterk God daar doorheen aan het werk was, het zou mij niet verwonderen als mijn ogen gesloten zijn geweest voor de ernst van de situatie zoals in Lukas 24 vers 16 waar de twee die onderweg waren naar Emmaüs Jezus niet herkenden.
Ik had niks te vrezen, de zuster begreep niet dat ik zo rustig kon zijn. Maar ik wist daar op dat bed zeker dat er voor me gebeden werd dus dat ik niks te vrezen had.
Ik ervaarde God niet als een God van ver weg, nee Hij is dichtbij en zorgt voor mij. Hij is het die mij geneest.
Mijn genezing verder? Goed en wonderlijk snel, ik geloof dat God mij genezen heeft. Hij is het die geneest!
Ik geloof in God de Vader.
Dit is een kort deel van het verhaal, maar hier komt mijn Anker in naar voren en dit is mijn geloof en mijn zekerheid!
