Talitha Perfors
Als baby ben ik gedoopt en als kind opvoed in het geloof. Toen ik ouder werd, begon ik me te schamen. Ik verborg het voor de buitenwereld en raakte hierdoor zelf ook meer en meer vervreemd van mijn geloof. Ondanks dat ik er wel naar streefde om ‘het goede’ te doen, heb ik in deze periode ook flinke uitglijders gemaakt. Mijn gevoel van eigenwaarde, plezier, geruststelling, liefde en identiteit zocht ik enkel nog in wereldse dingen en in goedkeuring van mensen om mij heen. Ik was beïnvloedbaar, kwetsbaar en voelde me té verantwoordelijk voor de gevoelens en het vermaak van anderen. Ik zette een masker op. Mijn ‘echte ik’ was het niet langer waard om gezien te worden. Voor de buitenwereld leek ik zonder enige moeite door het leven te huppelen. In werkelijkheid liep ik hoog op mijn tenen om alles en iedereen bij te houden. Het masker was loodzwaar.
Op een gegeven moment raakte ik bevriend met iemand die christelijk bleek te zijn en ze nodigde me uit om eens mee te gaan naar de kerk. Daar werd ik voor het eerst weer écht geraakt. Ik werd eraan herinnerd dat God mij zag en me dóór en dóór kende. Dat hij van mij hield zonder dat ik dat hoefde te verdienen en zelfs na alle fouten die ik had gemaakt. Gewoon om wie ik écht was, zonder dat masker. Dankzij deze vriendin kwam er ook ruimte om openlijk over het geloof te praten. Het ‘zaadje’ dat in mijn kindertijd was gepland, kreeg eindelijk weer wat water.
Het echte omslagpunt ontstond toen heftige gebeurtenissen mijn leven binnen vielen. Ik verloor in 2020 plotseling mijn dierbare moeder in een hele korte tijd. In 2021 kreeg ik vervolgens een ernstig verkeersongeluk. Na bijna een maand in het ziekenhuis te hebben gelegen, begon direct een intensief revalidatietraject. Ik moest stoppen met mijn studie en tussendoor kreeg ik nog wat complicaties, terugvallen en veel extra ziekenhuisbezoeken op mijn bord. Om dit alles zonder mijn moeder te moeten doorstaan maakte het ondraaglijk. Maar ik had een oplossing: een nieuw masker. Deze keer eentje die vooral sterk was en die me zelfs kon laten lachen, ook al had ik diep van binnen niets anders dan intens veel angst, pijn en verdriet. Een masker waarmee ik mijn diepste gevoelens afsloot voor mijn omgeving én voor mezelf.
Maar daar was Hij. Mijn God, mijn Abba. De enige die mijn diep verborgen binnenwereld kon bereiken. Ik kreeg ineens een intens sterke en groeiende drang om me verder te verdiepen in het geloof. Ik begon met het kijken naar kerkdiensten via de livestream, het luisteren van christelijke muziek en het lezen van de Bijbel. Door te bidden kon ik mezelf openstellen op een veilige en onvoorwaardelijke manier. Ik ervoer een bepaalde rust en vrede die ik eerder nog niet kende.
Juist toen ik me zo ellendig voelde, in al mijn gebrokenheid, was Hij daar. Hij zag mij, Hij riep me en ik luisterde. Tot op de dag van vandaag ben ik er (zowel mentaal als fysiek) nog lang niet. De toekomst is onzeker en ik zit nog middenin mijn proces van herstel. Maar met alles wat ik in me heb, voel ik dat ik in de basis gesterkt ben en dat ik een geliefd kind ben van God. Hij is de stevige fundatie van waaruit ik verder wil leven. Ik zie mijn babydoop als een moment waarop ik in Gods handen werd gelegd. Hij adopteerde mij. Hij zorgde voor mij en Hij waakte over mij. Nu kies ik er zelf én bewust voor om mijn handen en hart ook voor Hem te openen en Hem officieel en zonder schaamte te erkennen als mijn hemelse vader.
Jezus geeft zichzelf aan iedereen die Hem opzoekt en bij Hem komt, niemand uitgezonderd. Ik kies ervoor om Hem te blijven opzoeken, bij Hem te blijven komen en Zijn liefde aan te nemen. Hij is de herder van mijn hart.
Hieraan wil ik graag toevoegen dat ik mijn oma en opa heel erg dankbaar ben. Al mijn leven lang ben ik (in mooie en zware tijden) gezegend met gebeden en volgeschreven kaartjes met bemoedigende bijbelteksten erin. Zij zijn mij altijd blijven steunen vanuit Gods liefde.
