Chantal Poot
“Kom tot de Vader, kom zoals je bent….”
Dit lied is de afgelopen periode op wonderlijke wijze een aantal keer op mijn pad gekomen. Waardoor ik meer en meer ging voelen: hierin ligt mijn pijn, mijn strijd, maar daarmee ook mijn getuigenis.
Altijd willen presteren, goed genoeg zijn en de lat voor mezelf en voor anderen hoog leggen is iets wat als een rode draad door mijn leven loopt. Het brengt veel druk met zich mee. En geeft me vaak het gevoel dat ik het niet goed (genoeg) doe of niet goed genoeg ben.
Waar ik sinds kind al in de kerk kom, heb ik het geloof toch altijd beschouwd als iets waar ik voor moest werken. En dat ik Gods liefde moest verdienen. Niet omdat dit in de kerk werd gezegd; maar omdat ik vanuit mezelf niet kon geloven dat ik bij God ECHT mag komen zoals ik ben.
Hierdoor werd het geloof vaak een ‘moetje’ en loste ik problemen in mijn leven het liefst toch zelf op.
Wat je nu ook doet,
Zijn liefde blijft bestaan
Ook niets wat jij ooit deed,
Verandert daar iets aan
Omdat Hij van je houdt
Gaf Hij Zijn eigen Zoon
En nu is alles klaar wanneer jij komt
Het afgelopen jaar kan ik steeds meer oprecht voelen dat ik Gods liefde niet hoef te verdienen. Dat het daadwerkelijk niet uitmaakt wat ik doe. Dat Gods macht en leiding in mijn leven zichtbaar wordt, juist als mijn leven in elkaar lijkt te storten en ik het zelf niet meer kan oplossen. Ik hoef het niet zelf te doen, Hij heeft het allang voor mij gedaan. Hij gaf Zijn Zoon voor mij omdat Hij van me houdt.
Waar God al jaren op mij wacht, ben ik er nu klaar voor om naar Hem te komen.
Met de doop kom ik zoals ik ben. Ik laat mijn oude ik achter; alle druk, alle onzekerheden en alle pijn. Ik laat het achter in zee. Om de rest van mijn leven dichter bij Hem door te brengen en in de volle wetenschap:
Ik hoef niet te presteren, ik ben al goed genoeg, want ik ben Zijn kind!
