Jette Postema
Als je mij vraagt waarom ik mij laat dopen, kan ik je een kort en simpel antwoord geven, maar voor ik dat doe, laat me je een verhaal vertellen.
Mijn naam is Jette, ik ben 20 jaar en ben gezegend dat ik mij 'Zijn dochter' mag noemen. Ik ben altijd al christen geweest en Hij mijn beste vriend, mijn redding. Als kind wist ik niet precies wat dat inhield, maar ik geloof dat mijn hart dat wel altijd heeft gedaan voor mij. Het heeft gevoeld en geweten wat ik destijds nog niet begrijpen kon. Het heeft mij beschermd. Jezus heeft mij beschermd.
Ik kon dan misschien nog niet alles begrijpen, maar één ding wist ik zeker. En dat was dat ik zelf de keus moest maken en niet langer meer het geloof van mijn ouders klakkeloos over kon nemen. Op jonge leeftijd koos ik bewust voor Hem. Ik weet het nog zo goed; de basisschool. Die eenzaamheid die ik ervaarde, de angsten en de drukte van de wereld die al vroeg tegen mij aandrukte. Het gevoel anders te zijn. Het maar niet kunnen begrijpen waarom. 'Waarom, Jezus? Waarom ben ik zo anders?', hoor ik mijzelf nog met wanhoop vragen.
Al gauw leerde ik het waarom:
Ik ben van Hem!
Ik ben zijn dochter!
Dat was mijn redding. Hij was mijn redding, Hij was mijn rust, mijn vrede, licht en bovenal... mijn beste vriend. Vanaf het moment dat ik mij dat realiseerde, hoefde ik niet meer te begrijpen waarom ik anders was. Ik wist alleen dat ik bij Hem hoorde en dat ik het voor altijd van de daken wil roepen: Ik ben van Hem!
Eenmaal begonnen aan de middelbare school ervaarde ik 'anders' als een compliment. Voor mij kreeg het een nieuwe betekenis. Van een woord dat de wereld vaak gebruikt alsof het iets is waar je je voor moet schamen, naar iets moois: Misschien betekent anders helemaal niet dat je verkeerd bent. Misschien betekent het dat je apart bent gezet. Dat je uniek bent gemaakt. Dat je niet bedoeld bent om precies in de wereld te passen, omdat je ergens anders bij hoort.
Dit was voor mij een gelukkige periode, maar zoals iedereen weet kent het leven hoge bergen, maar ook diepe dalen. En helaas, na de middelbare school kwam ik te dealen met een nieuw dal. Deze keer flink wat dieper. Opnieuw voelde ik mij weer als dat kleine meisje van de basisschool. Opnieuw weer die angsten, zorgen, eenzaamheid, het gevoel overgeslagen en vergeten te worden.
Wat ik hierin heb mogen leren is dat God niet alleen een gevoel is, een religie of een vaag persoon. Hij werd mijn vader, mijn Abba. En niet veel later heb ik opnieuw mijn leven bij Zijn voeten gelegd. En misschien is dat ook wel waarom mijn dooplied zo bijzonder voor mij is. Het is wat ik mij zo voorstelde dat Jezus tegen mij zou hebben gezegd. De woorden die ik misschien nodig had om te horen, maar die ik vooral in mijn hart heb mogen voelen.
Nu is het tijd om niet langer alleen een Christen te zijn...het is tijd om Zijn volgeling te zijn. Tijd om met Hem, voor Hem en naast Hem te wandelen.
En nu sta ik hier...en kan ik eindelijk antwoord geven op die vraag: 'Waarom laat ik mij dopen?' Omdat ik van Hem ben en bij Hem wil horen. Vandaag mag ik het van de daken schreeuwen. En hoe mooi is het om dat hier te doen, op het strand, in het openbaar, met de wereld als getuige? Na vandaag zal niemand het meer kunnen ontkennen.
Ik ben van Hem!
